Het verhaal van Sanne

Het verhaal van Sanne

Hallo allemaal,

Mijn naam is Sanne Koopman en ik ben moeder van drie prachtige kinderen. Helaas hebben wij twee van onze kindjes niet meer bij ons en zijn zij overleden op de dag van hun geboorte. Dit is het verhaal.

Na heel wat tegenslagen werd ik eindelijk weer zwanger. Op weg naar het ziekenhuis zei ik nog tegen mijn man: ‘Straks zijn het er twee.’ Eenmaal bij de gynaecoloog bleek dat ik gelijk had. Op de echo waren er inderdaad twee kindjes te zien. Het bleek om een monochoriale zwangerschap te gaan, waarbij een eeneiige tweeling een placenta deelt. Omdat dit een risicovollere zwangerschap is, werd ik goed in de gaten gehouden.

Na een zwangerschap van 23 weken en 5 dagen, op 8 oktober 2015, kwam er helaas een einde aan mijn zwangerschap. Dit had te maken met het Twin to Twin-syndroom. Onze beide kindjes kwamen op deze dag ter wereld.

De ochtend van de bevalling kwam Monuta, een uitvaartorganisatie, aan ons bed met de vraag wat onze wensen waren. Raar, want we weten natuurlijk allemaal wat onze wens was. Maar die optie hadden we helaas niet. Mijn man en ik wisten dat we onze meisjes wilde laten cremeren en in een urn bij ons thuis wilde hebben. Verder wisten we nog niks.

We vroegen ons af hoe ze eruit zagen en of we ze wel durfden vast te houden. Deze gedachten spookte de hele dag door mijn hoofd. Maar alles mocht, we moesten zelf bepalen wat goed voelde.

Na een zeer gespannen bevalling hebben we onze meisjes de hele avond bewonderd. Eén van onze dochters heeft nog heel even geleefd. Daarna is ze op mijn borst overleden.

Zelf werk ik als kraamverzorgende en ken ik de verliefde blikken van kersverse ouders als geen ander. Ik heb mij die avond net zo verliefd en betoverd gevoeld. Ze hadden de neus en mond van mij en de ogen en duimen van mijn man. Zo mooi en perfect, maar helaas was dit moment maar kort.

Breng ze maar naar de koeling…’ zeiden we, want dan blijven ze mooier. Gruwelijk toch dat je dit moet zeggen. De 3 dagen na de bevalling bleven de meisjes in het mortuarium, omdat we het geen prettig gevoel vonden om hun lichaampjes mee naar huis te nemen.

Ze lagen in een mooi mandje en de verpleegkundige heeft wel 284 foto’s gemaakt. De gynaecoloog die ons tijdens de zwangerschap heeft begeleid was bij de bevalling en Monuta heeft van beide meisje hand- en voetafdrukjes kunnen maken. We hebben ze alles mee gegeven, zoals hun knuffels waar we al mee hadden geslapen voor als ze eenmaal bij ons zouden zijn in goede gezondheid.

Het voelt compleet en we hebben zeker nergens spijt van. Maar nu, terugkijkend op alles wat er gebeurd is, zou ik wat dingen anders gedaan hebben. Zo hebben wij bijvoorbeeld een gips afdrukje van handen en voeten laten maken, maar had ik er misschien ook een professionele fotograaf bij willen hebben.

Na het overlijden kom je in een rouwproces waar je, volgens mij, na het verlies van je kinderen nooit meer uitkomt. Toch moet je hier maar mee leren leven. Het lijkt logisch, maar echt als je in zo’n situatie terecht komt en al weinig tijd hebt om erover na te denken, dan kom je door al je verdriet in een overlevingsproces en kan je niet goed nadenken over zulke beslissingen.

Net even dat beetje meer!
Nu is er een memorybox gemaakt door een moeder die ook een kindje is verloren, om ouders die in deze situatie zitten tips te geven, maar ook spulletjes te geven die troost kunnen bieden. Bij de memorybox zit een brief met tips en informatie over wat je misschien niet wilt vergeten en welke opties je hebt op zo’n moment.

Als ervaringsdeskundige en kraamverzorgende voelde ik me geroepen om wat te doen voor ouders die door dit moeilijke proces gaan.

Stel je eens voor. Hoe mooi zou het zijn als kraamverzorgende een gezin een memorybox te kunnen aanbieden en naast er zijn voor het gezin net iets meer te kunnen geven. Net even dat beetje meer!