Blog kraamverzorgende Moenja
Blog kraamverzorgende Moenja

Blog kraamverzorgende Moenja

Onze kraamverzorgende Moenja werkt bij Geboortecentrum Origine, in het Amphia ziekenhuis Breda. Hier bevallen vrouwen zonder medisch indicatie samen met hun verloskundige. Moenja assisteert bij de bevallingen en kraamt bij de mensen die er daarna voor kiezen nog wat langer te verblijven. Deze blog gaat over een bevalling die weliswaar al een tijdje geleden plaatsvond, maar te mooi is om niet te delen.

Een supermoeder uit Somalië

Ik weet dat er vele gebruiken en rituelen zijn rondom bevallen, geboorte en kraamtijd. Dit is afhankelijk van afkomst, religie e.d. Je probeert je in te leven in deze rituelen en natuurlijk respecteer je deze, soms heel uitzonderlijke gebruiken. Maar toch houdt het je enorm bezig want je hebt ook altijd nog je eigen “ik”.

Zo is in India de kersverse moeder verplicht 45 dagen binnenshuis te blijven. Gedurende deze tijd wordt alles verzorgd culturele gebruiken bij geboortendoor familieleden. Zij mag zelfs geen voet in de keuken zetten tijdens deze dagen omdat volgens zeggen het gas uit de oven ervoor kan zorgen dat de borstvoeding stagneert. In sommige regio’s van India is het gebruikelijk een feest te geven als de baby 6 maanden is en vast voedsel gaat eten. Marrokaanse en Turkse vrouwen mogen na de geboorte veertig dagen lang niet vrijen en niet bidden. Vroeger moesten zij ook binnen blijven. Deze periode moest worden afgesloten met een ritueel bad, omdat de moeders die veertig dagen na de geboorte ritueel onrein zijn en gevoelig voor kwade invloeden. En in veel Arabische culturen, ook in Iran, geloven mensen in het boze oog. Door het boze oog kan de baby heel ziek worden. Iemand die erg jaloers op de baby is, bekijkt het kind met het boze oog. Om zich te beschermen tegen de slechte invloed van het boze oog krijgt de baby een speldje opgespeld. Het speldje heeft de vorm van een blauw oog.

Afgelopen nacht heb ik een dappere Somalische mevrouw ontvangen op de afdeling. Zij werd door de verloskundige gebracht. Ze had geen vervoer. En volgens oud gebruik kwam zij zonder haar man om te bevallen. Als ik dan zo’n schuifelende, hoogzwangere vrouw aan zie komen, word ik toch een beetje verdrietig. Zou zij dan geen vriendinnen, zusjes, buurvrouwen of moeder in de buurt hebben die haar begeleiden?! Door communicatieproblemen en gebrek aan tijd kan ik haar dat niet vragen. De bevalling vordert snel.

Het is haar vierde kindje. De andere 3 kinderen zijn in Somalië geboren. Het eerste kindje is na een aantal maanden gestorven aan uitdroging vanwege een infectie. Ze spreekt zeer beperkt Nederlands maar probeert ons te verstaan. Met handen en voeten komen we heel ver.

Mevrouw heeft moeite om zichzelf bloot te geven. Dit is ook een van de gevolgen van de rituelen die de Somalische cultuur met zich meebrengt. We proberen haar positief te coachen met zuchten en persen maar ze doet het eigenlijk van nature super goed. Ze luistert goed naar haar lichaam waardoor de taalbarriere geen probleem is.

Er wordt een prachtig jongetje geboren. We leggen hem op haar buik maar eigenlijk wil ze hem niet op haar buik hebben en vast houden… Ze is in zichzelf gekeerd en probeert met de pijn om te gaan. Mevrouw moet ook nog gehecht worden en smeekt om te stoppen. Helaas kan dit echt niet. Met veel bemoedigende woorden, afleiding en kracht lukt het om te hechten. Ze vraagt om haar mobiel. Ze belt ongeveer 30 seconden met haar man om te vertellen dat zijn zoon is geboren en hangt op. Ik kijk haar aan en wrijf over haar arm. Ze trekt mijn arm naar zich toe en fluistert: jij lief vrouw. En ik zeg: jij bent een supermoeder!

Tijdens het overdragen van de dienst aan mijn collega breng ik verslag uit over deze bevalling. Mevrouw wordt in de loop van de ochtend opgehaald door haar man. Dit kan even duren want hij moet eerst de andere 2 kinderen onderbrengen en dan moet hij met het openbaar vervoer naar Breda komen, vanuit het buitengebied. Hij is daar wel een uurtje zoet mee. Mijn collega, Mirjam, zou haar het liefste zelf met de auto naar huis brengen. Maarja, dat gaat nou eenmaal niet.

Na mijn dienst loop ik naar buiten en zie dat ik mijn autoruit moet krabben! Balen! Tijdens het krabben denk ik weer terug aan de situatie. In gedachten zie ik 2 nieuwbakken ouders met een pasgeboren baby in maxi-cosy in de bus zitten. Een uur op zo’n wiebelige busbank zitten terwijl je net bent bevallen! Geen pretje en weer word ik een beetje verdrietig.

Moenja

***

Eerdere blogs van kraamverzorgster Aafke: